July 18, 2018

இந்தக் கதைகளை எழுதியபோதிருந்த மன அமைப்பிலிருந்து இன்றைய மன அமைப்பு மாறிவிட்டது. சிறுகதைக்கு வேண்டிய உள்ளீடும் வடிவமும் மனத்தில் தோன்றினால்கூட அதை எழுதி முடிக்க வேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. எழுதத் தொடங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஒத்திப்போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. போய்ப்போய்க் கடைசியில் எழுத வேண்டும் என்ற ஆர்வம்குன்றிப்போய்விடுகிறது. இந்தக் கதைகளை எல்லாம் எப்படி எழுதினேன் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. ஆர்வம் குன்றாமல், வேண்டியது வருகிறவரையில் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு கதையை நான்கைந்து முறைக்கூட எழுதி இருக்கிறேன். எழுத எழுதத் திரும்பத் திரும்பப் படித்துப் பார்த்துக்கொள்வேன். எத்தனை முறை அதைப் படித்திருப்பேன் என்று தெரியாது. கதையின் ஆரம்பம் கதை முடிகிறவரையில் தொடர்ந்து படித்துக்கொண்டு வரப்படுவதால் அது அதிகமுறை படிக்கப்பட்டிருக்கும். மிகவும் குறைந்த முறை படிக்கப்படுவது கதையின் முடிவாக இருக்கும். முடிவு திருப்தி தருகிறவரையில் படிக்கப்படும். என்றாலும், கடைசியில் இருக்கிறபடியால் தடவைகள் ஆரம்பப் பகுதியைப் படித்த தடவைகளைவிடக் குறைவாக இருக்கும். தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டு போகிறபோது படித்துப்படித்து, விரும்புகிற சப்த ஓட்டமும் கதை ஓட்டமும் கிடைக்கிறவரையில் திருத்தித்திருத்தி எழுதிக்கொண்டிருப்பேன். பகுதிபகுதியாகத் திருத்தி எழுதிக்கொண்டிருப்பேன். திருத்தி எழுதப்பட்ட பகுதிகளை எறியாமல் வைத்துக்கொண்டிருப்பேன். ஒவ்வொரு முறையும் திருத்தி எழுதுகிறபோது ஆரம்பத்திலிருந்து எழுதுவேன். மேலும் இன்னொரு திருத்தம் வருகிறபோது மீண்டும் ஆரம்பத்திலிருந்து. இப்படித் திருத்தி எழுதிக்கொண்டிருக்கிறபோது கதை முடிந்தவுடன் பார்த்தால் ஏராளமான தாள்கள் குவிந்துபோயிருக்கும். இதில் முழுதாக, முழுக்கதையாகத் திருத்தப்பட்டதும் சேரும். எழுதப்பட்ட பின்னர் கிடப்பில் போடப்பட்டு மீண்டும் அது எடுத்துப் படித்துப்பார்க்கப்படும். அப்போது திருப்தி இல்லை என்றால் மீண்டும் தொடங்கி விடுவேன். அவன், அவள், அது என்று படர்க்கையில் ஒருமுறை. நான், நீ, அவன், அது என்று தன்மைமுன்னிலையில் ஒருமுறை. ஒருகதையை எழுதுவதற்குச் சில மாதங்கள்கூட ஆகும். ‘நீர்மை’ அப்படித்தான் எழுதப்பட்டது. எழுதி எழுதி என் மனைவியிடம் படித்துக்காண்பித்து அவள் நன்றாக இருக்கிறது என்று சொன்னால்கூட, விடாமல் மீண்டும் திருத்தித் திருத்தி எழுதி முடிக்கப்பட்டது அது. அதற்காகவே அவள் நன்றாக இருக்கிறது என்று சொல்லமாட்டேன் என்பாள். நன்றாக இருக்கிறது என்று சொன்னால் திருத்தி எழுதத் தொடங்கி விடுவீர்கள் என்பாள். நன்றாக இல்லை என்றாலும் திருத்தி எழுதத் தொடங்கிவிடுவீர்கள் என்பாள். இதற்கு அபிப்பிராயம் எதற்கு என்பாள். நான் அவளையா கேட்கிறேன்? என்னைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். என்னிடமிருந்து என்ன பதில் வருகிறது என்பதுதான் முடிவாக இருக்கிறது. ஆனால், அவளிடமிருந்து கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளும் வல்லின மெல்லின றகர ரகரங்கள் மட்டும் முடிவானதாக இருக்கும். நெஞ்சில் நெருடுகிற சொற்களைப் பிடித்து இழுப்பதற்கு அவளுடைய உதவி தேவையாக இருக்கும். அல்லது(அவளுடைய) பாட்டியின் உதவி தேவையாக இருக்கும். தேடலின் அவஸ்தையில் அந்தச் சொல் கிடைத்து விட்டால் சரி; இல்லையென்றால் ஊரில் உள்ள என் நண்பர் ராமானுஜத்துக்கு எழுதிக் கேட்பேன்.

சி. மணியிடம் ‘நீர்மை’ படித்துக் காண்பிக்கப்பட்டு அவர் சொன்ன யோசனைகளின் பேரில் திருப்பித்திருப்பி எழுதப்பட்ட கதை. படர்க்கையிலும், தன்மை முன்னிலையிலும் மாற்றி மாற்றி எழுதப்பட்ட கதை. கதை சொல்பவனின் தன்மை, முன்னிலை. நீர்மையின் பாத்திரம் வெளிச்சலனங்கள் அற்றது. உட்சலனங்களாலேயே ஆட்பட்டு வெளி மௌனத்தை மேற்கொண்டது. உட்குரலைக் கேட்பதற்கே செவிகள் தீட்டிவிடப்பட்டிருக்கின்றன அதற்கு. கதைக்குத் தலைப்பு வைத்தவரும் சி. மணிதான். பெரும்பாலான கதைகளுக்கு அவர் வைத்த தலைப்புகள்தான். ‘நடப்பு’, ‘இழப்பு எல்லாம் அவர் வைத்த தலைப்புகள்தான் ‘அப்பாவின் பள்ளிக்கூடம்’ நான்வைத்த தலைப்பு. ‘புஞ்சை என்னும் கிராமத்தின் பொழுது நான் வைத்தது.

சி. மணியைத் தவிர வி.து. சீனிவாசன், இரா.வெங்கடேசன் ஆகியோரும் இக்கதைகளின் ஆக்கத்தில் பங்குபெற்றிருக்கிறார்கள். மனத்தை ஊதிப் பொறி பறக்கச் செய்ததில் அவர்களோடு புதுக்கவிதைக்கும் பங்குண்டு. Central Institute of Englishஇல் மணி படித்துக் கொண்டிருந்த இரண்டு ஆண்டுகளும் எங்களுக்கு மிகவும் சிறப்பான ஆண்டுகள். அப்போது இரா. வெங்கடேசன் சைதை ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்தார். இரண்டு நாட்களுக்கு ஒருமுறை அல்லது தொடர்ந்து, எங்களுக்கும் மணிக்கும் கடிதம் வந்து போய்க்கொண்டிருக்கும். அவருடைய கவிதைகளை விமர்சித்து நாங்களும், அதற்குப்பதில் அவரும், என்று கடிதங்கள் வந்துபோய்க்கொண்டிருக்கும். கவிதைகளை மிகத்துல்லியமாகப் பார்க்கக் கற்றுக்கொண்ட நாட்கள் அவை. அப்போது நான் கதைகள் எழுதப் பயின்றுகொண்டிருந்தேன் என்று நினைக்கிறேன். அப்போது என்னுடைய கதை ‘எழுத்து’வில் வரத் தோன்றவில்லை. ‘எழுத்து’ ஒரு லட்சியமாக இருந்தது. ‘எழுத்து’வின் புதுக்கவிதைகள் லட்சியமாக இருந்தன. புதுக்கவிதைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்போருக்கு எதிராக ஆயுதம் பூண்டு யுத்தத்துக்குத் தயாராக இருப்பவனைப் போல், மன ஆயத்த நிலை இருந்துகொண்டிருந்தது. சி.சு. செல்லப்பா என்ற தளபதிக்குப் பின்னே அணி வகுத்து நிற்பதைப்போல இருந்தது. சி.சு. செல்லப்பாவிடம் கேட்ட கதை விமர்சனங்கள், அவர் எழுதியதைப் படித்ததைவிட நேரில் சொல்லக் கேட்ட விமர்சனங்கள் என்னை மெல்லமெல்லத் தயாரித்துக்கொண்டு வந்திருந்தன. ஒரு கதையைப் படித்துவிட்டு அதற்கு விமர்சனம் சொல்வார். அவர் முன் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கும் எனக்காக அல்ல. அவருக்காகவே சொல்லிக்கொள்வதைப் போலச் சொல்வார். அவ்வளவு ஆர்வத்துடன் வேகத்துடன் சொல்லிக்கொண்டு போவார். வகைவகையாகப் பிரித்துக்கொண்டே போவார். அதை எல்லாம் கேட்கக்கேட்க, உட்கனல் ஊதப்பட்டு வீசி எரியத் தொடங்கிவிடும். எழுத்து லட்சியமாக அடைவதற்கு எடுத்த முயற்சிகள் போதா என்பதாக உயரஉயர ஜொலித்துப் போய்க்கொண்டிருக்கும்.

அந்த உயரத்தை எட்டிப் பிடித்துவிட்டேன் என்று ஒருநாள் தோன்றிற்று. ‘யார்துணை’ என்ற கதையை எழுதி முடித்துவிட்டேன். அது மட்டும் ஒரே நாளில் எழுதப்பட்டது என்று தோன்றுகிறது. நானும் வெங்கடேசனும் போட்டிபோட்டுக்கொண்டு சைதாப்பேட்டை கல்லூரி விடுதியில் உட்கார்ந்துகொண்டு கதைகள் எழுதத் தீர்மானித்தோம். அப்போது நான் எழுதியது அது என்று தோன்றுகிறது. இரண்டு நினைவுகள் ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்து கொண்டிருக்கின்றன. சி. மணி ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரியில் ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டு சிறிது காலம் பைகிராஃப்ட்ஸ் சாலையின் கோடியில் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய்க்கு அருகில் இருந்த ஒரு லாட்ஜில் தங்கிக் கொண்டிருந்தபோது ‘யார்துணை’ கதையை அவரிடம் படிக்கக் கொடுத்தேன். அவர் அதை ‘எழுத்து’வில் பிரசுரிக்கக் கொடுக்க வேண்டும் என்றார். இதுவும், முன்னே சொன்ன ஒரே நாளில் எழுதியதும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக்கொள்கின்றன. இரண்டும் கால இடைவெளிகளால் பிரிக்கப்பட்டவை. ஒருக்கால் எழுதப்பட்டதற்கும் அவரிடம் படிக்கக் கொடுக்கப்பட்டதற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் அது கிடப்பில்இருந்ததோ என்னவோ? நினைவில்லை.

அப்போது எனக்கு சி.சு. செல்லப்பா தன் ஆகிருதியைவிடப் பெரியவராகத் தோன்றினார். இன்றுசொல்வதானால் கூத்துப் பாத்திரத்தைப் போல புஜகீர்த்திகளோடு, தலைகிரீடங்களோடு தினமும் அவர்முன் உட்கார்ந்துகொண்டிருப்பினும் அன்யோன்யமாகப் பழகிக்கொண்டிருப்பினும் மனத்தில் அப்படி மதிப்பிருந்தது. ஆனால் அவர், சி. மணி முதலிய என் நண்பர்களுக்கு இயல்புக்கு மிகையாகாமல் தோன்றிக்கொண்டிருந்தார். என்னுடைய கற்பனை உணர்ச்சிவயப்பட்ட மனநிலைமை அப்படி. அவர்கள் மிகவும் நிதானமாக ஒன்றும் ஆகிவிடவில்லை என்பதுபோல் இருப்பார்கள். நானோ பின்பாட்டுகளோடு ஆரவாரங்களோடு உணர்ச்சிவசப்பட்டே இருப்பேன். ‘யார்துணை’, ‘எழுத்து’வுக்கு ஒத்துக்கொள்ளுமா, ஒத்துக்கொள்ளுமா என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன். வெங்கடேசனிடம் அந்தக் கதையை ‘எழுத்து’வில் கொடுத்துவிட்டு வரச் சொன்னார் சி. மணி. என்னையும் அழைத்துக்கொண்டு போனார் வெங்கடேசன். அப்போது செல்லப்பா வீட்டில் இல்லை என்று நினைக்கிறேன். சங்கரசுப்ரமணியனிடம் கொடுத்துவிட்டு வந்ததாக நினைவு. பிறகு அபிப்பிராயம் கேட்கப் போனோம் இருவரும். அப்போது செல்லப்பா ஊரில் இல்லை. அதைப் பிரசுரிக்கச் சொல்லி சங்கர சுப்ரமணியனிடம் சொல்லிவிட்டுப் போயிருக்கிறார் என்று அவர் சொல்லித் தெரிந்துகொண்டோம். அன்றிலிருந்து மேலே மேலே தணல் கனன்றுகொண்டிருந்தது. ஆனால் பின்னால் நாடகத்திற்கு மாறத் தொடங்கியதும் அந்த மன அமைப்பு மாறிவிட்டது. வெறும் ஆசையாக மாறிவிட்டது. உத்வேகம் இல்லை.

நாடகத்தை எழுதத் தொடங்கியதும் புஞ்சைபின்னால் போகத் தொடங்கியது. எங்காவது ஒரு உரையாடலில் வரும் அளவுக்குப் பின்தள்ளிப் போய்விட்டது. எல்லா நாடகங்களிலும் எங்காவது ஓரிடத்தில் அது குறிப்பிடப்பட்டிருக்கலாம். அதை நான் வெட்டிவிட்டிருக்கலாம். அந்த அளவுக்கு அது பின்தள்ளிப் போய்விட்டது. இது புஞ்சைக்கும் எனக்கும் உள்ள உறவுமுறையில் உள்ள ஒரு சிக்கல். எப்போதும் அது வெளியீட்டுக்கு மனத்தில் காத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அதன் பெயர் சொல்லி அதற்கு அடையாளம் உண்டாக்க வேண்டும் என்ற வற்புறுத்தலோடு இருந்துகொண்டிருக்கிறது. ‘நைநை’ என்று அலுத்துக்கொண்டு சவலைக் குழந்தையைப்போல இருக்கிறது. அதற்கு உண்டான இடத்தில் அது இருக்க வேண்டும். அதற்குப் பெரிய இடமாகவேண்டுமாம். எல்லாக் கதைகளிலும் வந்தாலும் ஆசை தீர்ந்துபோய்விடவில்லை. நாடகங்களிலும் வரவேண்டுமாம். எப்படி வரமுடியும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. எனவே, வெறும் பெயர்ச் சொல்லாக, அழைக்கிற அளவோடு நிறுத்திக்கொள்கிறேன். இதனால் அதற்கு மனக்கசப்பு. திரும்பத்திரும்ப முனகிக் கொண்டிருக்கிறது. மனக்கசப்பு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே வருகிறது. சிறுகதைகளுக்கு வேண்டிய மன அமைப்பு மாறிப்போனபிறகு இதற்கு எங்கே நான் இடம் கண்டுபிடிப்பது? அது என்னை நிர்ப்பந்திக்கிறது. ஒரு காலகட்டத்தோடு வளர்ச்சி குன்றிப்போனதாக, பழைய மனிதர்களால் நிரம்பியதான அது, நிகழ்காலத்தில் வந்து அழுகிறது. எனக்கு அதன் நிலை புரிகிறது என்றாலும் அதன் அழுகையை நிறுத்த முடியவில்லை. ஒரே ஓலம். அதைவிட்டு நான் விலகி வந்துவிட்டேன். அது வேறு மனிதர் களால் நிரப்பப்பட்டுவிட்டது. அவர்களோடு நான் சேர்ந்து வளரவில்லை என்பதால் எல்லோரும் எனக்கு அன்னியமாகிவிட்டார்கள். பழைய மனிதர்கள் ஒவ்வொருவராய் உதிர்ந்துபோய்விட்டார்கள். ஊர் எனக்குச் சொந்தமாகத் தோன்றினால் அதன் இன்றைய குடிமக்களுக்கு நான் அன்னியமானவனாகவே தோன்றப்போகிறேன் என்ற அவலத்தை நினைத்து மனம் புழுங்குகிறேன். அது அதற்குத் தெரியவில்லை. அதைச் சந்தோஷப்படுத்துவதற்காக இந்தப் புத்தகத்தை அதற்குச் சமர்ப்பிக்கிறேன். ஆரம்பக் காதல் நிலையில் என் மனைவியும் என் மனத்தில் தங்கிப்போயிருக்கிறாள். சின்னப் பெண்ணாக மயிலாடுதுறையில், அவள் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து எங்கள் அம்மாவின் சின்னம்மாவுக்கு அறிமுகமாகிய வயதில் தங்கிப்போயிருக்கிறாள். அவள் என் உணர்ச்சிகளோடு உணர்ச்சியாக சேர்ந்து வளர்ந்தவள். நான் சிணுங்கினால் அவளுக்குக் காய்ச்சல் வந்துவிடும். அப்படிப்பட்டவளுக்கும் இதைச் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

சென்னை 26.9.84

ந. முத்துசாமி

*

நன்றி: க்ரியா