August 27, 2018

நிழல் 

சா. கந்தசாமி 

 

காவிரி ஆற்றில் தண்ணீர் வற்றி மணல் நிறைந்திருந்தது. இரு பக்கங்களிலும் சற்றே உயர்ந்த மணல் பரப்பு நடுவில் குறுகி பொடி மணல் நிறைந்திருந்தது. வண்டிகள் குறுக்காகச் சென்றதன் தடம் மணல்வெளியில் அழுந்தித் தெரிந்தது. அந்தத் தடத்திலேயே மணலில் காலை அழுத்தி அழுத்தி வைத்து ராமு சென்றுகொண்டிருந்தான்.

அவன் தலையில் ஒரு வாழைச் சருகுக்கட்டு. நீட்டுவாக்கில் உலர்ந்த வாழை இலைகளை ஒன்றன் மீது ஒன்றாக வைத்து கவனத்தோடு அடுக்கி உருட்டி வாழை நார் கொண்டு அழுத்திக் கட்டியகட்டு, ஓர் உருளை மாதிரி அவன் தலையில் கனத்துக்கொண்டிருந்தது. தோளில் இரண்டு இளநீர்; பெரிய பச்சை இளநீர் ஒன்றின் நாரைக் கொஞ்சம் பிய்த்து இன்னொன்றோடு இணைத்துத் தோளில் மாட்டியிருந்தான். கால் மணலில் பொதிந்து அழுந்தி மீண்டும் பெயர்கையில் இளநீர் மார்பிலும் தோளிலும் வேகமாக இடித்தது. அந்த வலியைவிட, இப்படியே ஆடிக்கொண்டிருந்தால் நார் பிய்ந்து இளநீர் அக்கரை செல்வதற்குள் கீழே விழுந்துவிழுந்துவிடுமோஎன்பதுதான் இவனுக்குப் பெரிதாக இருந்தது. வலது கையை வாழைச் சருகுக்கு இணக்கமாக வைத்து இடது கையால் மார்புப் பக்கத்து இளநீரைத் தாங்கிக்கொண்டு, கால்களை மணலில் ரொம்பவும் பதியாமல் எடுத்து வைத்தான். ஆனாலும், முதுகுப் பக்கத்து இளநீர் மோதி ஆடி நார் கிழியக் கீழே சரிந்தது. இவன் திடீரென்று கால்களை நன்றாக அழுத்தி ஊன்றி நடக்க ஆரம்பித்தான். கால்கள் மணலில் பதிந்து பெயர்ந்தன. எலும்புத் துண்டொன்று மணலிலிருந்து லேசாகத் தலையைக் காட்டியது. இவன் அதை எத்தித் தள்ளி கால் வைத்து அழுத்தி மிதித்துச் சென்றான்.

நார் பிய்ந்துகொண்டே வந்த இளநீரின் அடிப்பாகம் கொஞ்சம் இறுக்கத்தோடு இருந்தது. இப்படியே இருந்தால் அக்கரைக்குச் சென்றுவிடலாம் என்று இவனுக்குப் பட்டது. சிறிது தூரம் நடந்தான். மணல் பொதியாகி வேகத்தைக் குறைத்தது; நடை தடை பட்டது. கால்கள் மணலில் பதிந்தபடி இருக்க தலையைப் பின்னால் திருப்பிப் பார்த்தான். ஆறு வெறும் மணலாக இருந்தது. கரையை யொட்டி ஓர் எருமை மேய்ந்துகொண்டிருந்தது. இவன் பார்வை திரும்பி எதிர்க்கரைக்குச் சென்றது. ஒரு பருந்து இவன் செல்லும் திசையில் நிதானமாகப் பறந்துகொண்டிருந்தது. இவன் அதையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான். அதன் வேகம் வர வரக் குறைந்து வருவதுபோல் இவனுக்குப்பட்டது.

மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்தான். ஆற்று மணலில், இவன் சிறு பாதங்கள் சுவடுகளைப் பதித்துச் சென்றன. நடக்க நடக்க மணல் மாறிக்கொண்டே வந்தது. பொடி மணல் மாறி பெருமணல், சிறு கற்கள், எலும்புத் துண்டுகள், கோரைப்புல். இவன் சறுகலான கரையில் கால் வைத்தான். கால்கள் பதியவில்லை. நடப்பது கஷ்டமாக இருந்தது. வண்டிகள் ஏறியும் இறங்கியும் பாதை சறுகலாக இருந்தது. ஒவ்வோர் அடியையும் வெகு கவனத்தோடும் நிதானத்தோடும் எடுத்து வைத்தான். மேலே செல்லச்செல்ல முதுகுப் பக்கத்து இளநீரின் நார் பிய்ந்துவந்தது. இன்னும் கொஞ்ச தூரம்போனால் கரை வந்துவிடும். கரையில் உட்கார்ந்து இளநீரை மீண்டும் கோத்துக்கொள்ளலாம்.

இவன் இன்னுமோர் அடி எடுத்து வைத்தான். இளநீர் அறுந்து உருண்டது. இவன் தடுமாறிப் போனான். முட்டிபோட்டுக் கால்களை மடித்து, கைகளை ஊன்றி ஒருவாறு தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டான். ஒரு பக்கமாகச் சரிந்த வாழைச் சருகுக்கட்டை சரி செய்துகொண்டான். இவன் பார்வை இளநீரை நோக்கித் திரும்பியது. இரண்டு இளநீர்களும் பத்தடி இடைவெளிக்குஒன்றாய்க் கிடந்தன. தலையிலிருந்த சருகுக்கட்டை இறக்கிக் கக்கத்தில் அடக்க முடியாமல் அடக்கிக்கொண்டு ஆற்றில்இறங்கினான்.

சருகுக்கட்டை மணலில் போட்டுவிட்டு ஒரு இளநீரையெடுத்து வந்து மற்றொன்றின் பக்கத்தில் போட்டுக்கொண்டான். மணலில்நன்றாகக் கால்களைப் பரப்பி உட்கார்ந்து ஒரு இளநீரை எடுத்து தலையைச் சாய்த்து நுனிப்பல்லால் கொஞ்சம் ஆழமாகக் கடித்துநாரைக் கிழித்தான். நார் வந்தது. கால்களை முட்டிபோட்டு இரண்டு கைகளாலும்இளநீரை ஏந்திப் பற்றி நுனிப்பல்லில் நாரைஇடுக்கிக்கொண்டு இளநீரைக் கீழே இழுத்தான். பட்டையாகக் கத்தியால் குத்திக் கிழித்ததுபோல் நார் வந்தது. ஒருமுறை பார்த்துக் கொண்டான். இது போதும்போல் தோன்றியது. இரண்டாம் இளநீரைக் கையில் எடுத்துப் பார்த்தான். அதில் நார் இருந்தது. கட்டினால் தாங்கும். இவன் மீண்டும் இளநீரை ஒன்றாகப் பிணைத்தான். முடிச்சைப் பல்லால் கடித்து இறுக்கினான். இப்போது முனீஸ்வரன் மரம் வரையில் தாராளமாகப் போகலாம் என்று பட்டது.

மாமா சொன்னதைக் கேட்டிருந்தால் தன்னந்தனியாக ஆற்றில் நின்றுகொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. சீனியிடம் இளநீரையும் வாழைச் சருகுக்கட்டையும் கொடுத்துவிட்டு கைவீசி வந்திருக்கலாம். அதில் இவனுக்கு இஷ்டமில்லை. தான் எடுத்துச்செல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பம். மாமா சொன்ன சொல்லைத் தட்டிவிட்டு எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டான்.

இளநீரைக் கீழே போட்டு உட்கார்ந்துகொண்டான். கஷ்டத் திலும் சிரிப்பு வந்தது. இப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்தது மாதிரி பையில் கையைவிட்டுப் பார்த்தான். ஒரு கட்டுச் சுருட்டு; கிடா மார்க் சுருட்டு. எத்தனை சுருட்டுகள் இருக்கும்? இவன் எண்ண வில்லை. ஆனாலும், பத்துப் பன்னிரண்டு இருக்கும்போல் தோன்றியது. பையில் கவனமாகச் சுருட்டைத் திணித்துக்கொண்டான். தான் சீக்கிரம் போக வேண்டும். எவ்வளவு சீக்கிரம் முடிகிறதோ அவ்வளவு சீக்கிரமாகப் போக வேண்டும் என்று இவனுள் ஒரு பரபரப்பு மூண்டது.

சருகுக்கட்டை ஒரு கையால் பற்றி நடக்க ஆரம்பித்தான். கால்கள் மணலில் பதிய, நடையின் வேகம் குறைந்தது. ஒவ்வோர் அடியையும் வெகு நிதானமாக எடுத்து வைத்தான். மேலே போகப்போக முழுப்பாரமும் கையில் இறங்குவதுபோல் இருந்தது.சருகுக்கட்டை வாயில் கவ்வி இடது கைக்கு இளநீரை மாற்றிக் சருகுக்கட்டை கொண்டான்.இன்னும் கொஞ்ச தூரந்தான்.

இந்த மேடு ஏறிவிட்டால் ஓர் இறக்கம். நல்ல இறக்கம், கீழே போவது கஷ்டமில்லை. கால்கள் தானாகவே ஓடும். இவனுக்கு அந்த ஓட்டம் பிடிக்கும். பள்ளிக்கூடம் விட்டு வந்ததும் அப்படித்தான் சறுக்கி ஆடுவான். இப்போது அம்மாதிரிச் சறுக்கிச் செல்ல முடியாது. இரண்டு கைகளிலும் பளு இருக்கிறது. திரும்பும்போது நன்றாக ஓடி வந்து சறுக்கிக்கொண்டு வரவேண்டும்.

இவன் கால்களை நன்றாக ஊன்றி இடுப்பை வளைத்து மெல்ல மெல்ல ஒவ்வோர் அடியாக எடுத்து வைத்துக் கரைக்கு வந்தான். மூச்சு வாங்கியது. இளநீரைக் கீழே வைத்தான். அதன்மேல் சருகுக்கட்டு. ஒரு கையால் இன்னொரு கையைப் பிடித்துக் கொண்டான். இப்போது தன் கையிலிருந்த வலி இறங்கி எங்கோ செல்வதுபோல் இவனுக்குத் தோன்றியது. புன்சிரிப்பு இதழ்களில் அரும்ப பார்வை ஆற்றங்கரையில் விழுந்தது. ஒரு தயிர்க்காரி எதிரே வந்துகொண்டிருந்தாள்; அவள் ஊருக்குள் செல்ல வேண்டும். இவனோ ஊரின் எல்லைக்குச் செல்ல வேண்டும்.

இவன் பார்வை இந்தப் பக்கமாகத் திரும்பியபோது சுடுகாட்டு அரசமரத்தில் ஒரு பழுப்புநிறக் கழுகு கழுத்தை நீட்டி இவனையே பார்ப்பது மாதிரி உட்கார்ந்திருந்தது. இவன் மனதில் இனந்தெரியாத உணர்ச்சி பரவியது. கழுகுமீதிருந்து பார்வை அகன்று ஆற்றுப் பக்கம் சென்றது. மணல் நிறைந்த ஆற்றில் தயிர்க்காரி கை அலைய அலைய நடந்து சென்றாள். இவன் என்ன செய்வதென்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில் காற்று கிளம்பி மணலையும் தழைகளையும் வாரிக்கொண்டு சுழன்று மேலே சென்றது.

‘க்கீ’ என்று கத்திக்கொண்டு கழுகு சிறகுகளை அடித்துப் பறக்க ஆரம்பித்தது. இவன் மிகுந்த விசித்திரத்தோடு கழுகு போவதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். இவன் செல்லும் பாதையில் சுடுகாட்டை ஒட்டியே கழுகும் பறந்துகொண்டிருந்தது. கொஞ்ச நேரம் கழுகையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். நீளமாகப் பயணத்தைத் துவக்கிய கழுகு திசைமாறி மேலே போவதுபோல் இவனுக்குத் தோன்றியது. கைகளை உதறிச் சருகுக்கட்டை எடுத்துத் தலையில் வைத்துக்கொண்டு இளநீரைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டே சாலையில் இறங்கி நடக்கலானான். குறுகலான சாலையை நொச்சிச் செடிகளும் கல்யாண முருங்கை மரங்களும் அடைத்திருந்தன. கல்யாண முருங்கையின் செந்நிறப் பூக்களைமேய்ந்துகொண்டிருந்த வெள்ளாடு இவனைக் கண்டதும் கத்தி சுடுகாட்டைநோக்கி வேகமாக நடைபோட்டது.

சுடுகாட்டைப் பார்க்காமல் நடக்க இவன் மனம் விரும்பினாலும், பார்வை இவனையும் அறியாமல் அந்தப்பக்கம் சென்றது. பார்ப்பான் சுடுகாட்டில் பிணம் வேகுவதுபோல் இருந்தது. சட்டென்று பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டான். நடை துரிதமாயிற்று. மார்பிலும் தோளிலும் இளநீர்கள் இடிக்க அநேகமாக ஓடுவது மாதிரிச் சென்றான்.

சிறிது தூரம் சென்றதும் அடிவயிறு வலிப்பதுபோல் இருந்தது. நடையின் வேகம் குறைந்து, நின்று இளைப்பாறிக்கொண்டு மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்தபோது பாதை நீண்டுகொண்டு போவதுபோல இருந்தது. வண்டியில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து சுகமாக வந்திருக்கலாம் என்ற நினைப்பு வந்ததும் சிரித்துக்கொண்டான் இளநீரைக் கொஞ்சம் மேலாக இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டான். குறுக்காக ஒற்றையடிப் பாதையில் ஏறி மரங்களையும் செடிகளையும் சுற்றிச் சென்றான். எருமை மந்தை தலையைத் தொங்கப்போட்டு மேய்ந்தபடி இருந்தது. அவற்றை அதட்டி ஓட்டிக்கொண்டு நடந்தான். தன் சப்தமே தனக்குத் தெம்பு தருவதுபோல் இருந்தது. இன்னும் உரத்த குரலில் மாடுகளை விரட்டிக்கொண்டு சென்றான். குறுக்கு வழி முடிந்ததுமே புளிய மரங்களுக்குப் பின்னால் தன்னுடைய ஜனங்கள் நிற்பது இவனுக்குத் தெரிந்தது. நடையில் ஒரு துள்ளல் உண்டாயிற்று. வலது தோளிலிருந்து இடது தோளுக்கு இளநீரை மாற்றிக்கொண்டான். புளிய மரத்தைத் தாண்டி மண் நிறைந்த சாலைக்கு வந்தான்.

சாலையோடு சென்றுகொண்டிருந்த ஒருத்தி இவனைப் பார்த்ததும் அடையாளம் கண்டுகொண்டு பெருமிதத்தோடு, “இங்க அதைக்கொடு குழந்தே” என்று கைகளை நீட்டினாள்.

இவன், ‘ஊஹும்’ என்று மறுத்து வேகமாக நடைபோட்டான். கொஞ்ச தூரத்தில் தண்ணீர்க் குடத்துடன் அக்கா சென்றுகொண்டிருந்தாள். அவளைப் பிடிக்க இவன் நடை துரிதமாயிற்று. இவன் நெருங்க நெருங்க முனீஸ்வரன் மரத்தடியில் இருந்தவர் எல்லாரும் நன்றாகத் தெரிய ஆரம்பித்தார்கள். பெண்கள் ஒரு பக்கத்தில் கூட்டமாக உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அத்தை எல்லாருக்கும் பூக்கொடுத்தாள். பூஜைக்கு வேண்டிய காரியங்கள் தொடர் விட்டனபோல் இருந்தது. நடை மிகவும் வேகமாக இது ஆச்சரியமளிக்கும் விதத்திலும் இருந்தது.அழகு குளம் முகப்பில் இவனைக் கண்டதும், ” நீயா இதையெல்லாம் தூக்கியாறே. வேற ஆளு இல்ல” என்று கேட்டார்.

இவனுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது.

“இங்க கொண்டா.”

“வேண்டாம் தாத்தா.”

“என்ன வாணாம்” என்று கை இவன் பக்கம் நீண்டது.

இவன் உடலை நெளித்து முன்னால் சென்று, “இன்னும் வண்டி வர்லீயா, தாத்தா?” என்று கேட்டான்.

“அதத்தானே பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன். நீ வண்டியில வரேன்னு உங்க ஆயா சொன்னா, என்னடான்னா நடந்து வர்றே.”

இவன் ஆச்சரியமுற்றான். இவனுக்கு முன்னே புறப்பட்ட வண்டி இன்னும் வந்து சேரவில்லை. நடந்து வந்துவிட்டான். இப்போது இளநீரும் வாழைச்சருகும் கனமே இல்லாமல் இருப்பது மாதிரி இவனுக்குத் தோன்றியது.

“எல, அந்த எலக்கட்ட இப்படிக் கொடு” அழகுவின் கரம் நீண்டு எடுத்துக்கொண்டது. இவன் திரும்பி அவரைப் பார்த்தான். பெரிய பற்கள் தெரியச் சிரித்தார். அவர் பல்லை உடைக்க வேண்டும்போல இவனுக்கு இருந்தது. கூடவே இளநீரையும் பிடுங்கிக்கொண்டு விடுவாரோ என்ற பயமும் உண்டாயிற்று. இவன் ஓடுவது மாதிரியே வேகமாகச் சென்றான்.

குளித்துவிட்டுக் கரை ஏறிய பெரியம்மா, “வாடா, நீயா இதைத் தூக்கியாறே. வேற ஆளு இல்லை” என்று கேட்டாள்.

இவன் பெருமிதத்துடன் தலையசைத்தான்.

“கனமே இல்ல பெரியம்மா.” “உம்.” இவன் தலைகுனிந்து கொண்டான்.

“இங்கே கொடு” இள நீரை எடுத்துக்கொண்டு, “மாமா உன்னைத் தேடிக்கிட்டு இருக்காங்க. அதோ இருக்காங்க பாரு” என்று கையைக் காட்டினாள். இவன் தலை அசைத்தான். மாமா பக்கமாக நடந்தான்.

நீல ஜமக்காளம் விரித்து, கால் மேல் கால் போட்டுக்கொண்டுமாமா உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் பக்கத்தில் இப்படியும்அப்படியுமான ஒரு பத்துப் பன்னிரண்டு பேர். நடுவில் ஒரு பெரிய வெள்ளித்தட்டு. அதில் வெற்றிலையும் சீவலும் நிரம்பி வழிந்தன.

ஆண்டி கைநிறைய சீவலை அள்ளிக்கொண்டே, “வாங்க மாப்ளே, எங்க காணல” இவனைப் பார்த்துக் கண்களைச் சிமிட்டினார்.

எல்லாருடைய பார்வையும் அவன் மீது விழுந்தது. இவனுக்கு வெட்கமாகப் போயிற்று. கண்களைத் தாழ்த்தி மாமாவைப் பார்த்தான். கீழ் உதட்டில் வெற்றிலை எச்சில் வழிய இவனைப் பார்த்துத் தலையசைத்தார். இவன் மெல்லப் பின்னுக்கு நகர்ந்தான்.

ஆண்டி இவன்கையைப் பிடித்திழுத்து, “மாப்பிளைக்கு வெக்கம் வந்துடுச்சு. இப்படிக் குந்து மாப்பிளை” என்று தன் மடியில் உட்கார வைத்துக்கொண்டார். அவர் கை இவன் தலையை வருடியது. இவன் அவர் கையில் சறுக்கிப் போகும் தங்கக் காப்பையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“அத்தான், சுருட்டு இருக்கா?” இவன் மாமா கேட்டார்.

“மாப்பிளைக்கு இல்லாமலா” சாமிக்கண்ணு துணிப்பையை மடியிலிருந்து எடுத்துத் தரையில் வைத்துப் பிரித்து ஒரு சுருட்டைக் கொடுத்தார்.

இவன் மாமா பக்கம் நகர்ந்து தன் பையிலிருந்த ஒரு கட்டுச் சுருட்டை எடுத்து முன்னே வைத்தான்.

“பத்தரமா வச்சுக்கோ, அது சாமிக்கு.”

சுருட்டுக்கட்டை எடுத்து மீண்டும் பையில் வைத்துக் கொண்டான்.

மாப்பிளைக்குஅத்தான்சாடைஅப்படியேஇருக்கில்லஎன்றார்அழகு.

இவன்மாமாபதிலொன்றும்சொல்லவில்லை. அவர்பார்வைதிரும்பிஇவன்முகத்தில்விழுந்தது. ஒருபெருமிதச்சிரிப்புஅவர்உதடுகளில்புரண்டுமறைந்தது.

சாடைஎன்ன? அவுங்கதான்தம்பி. காது, கண்ணு, மூக்குஎல்லாம்அப்படியேஇருக்கு.”

எல்லாருடையபார்வையும்இவன்மீதுதிரும்பியது. 8″ தலைகுனிந்துஉட்கார்ந்திருந்தான்.அவர்கள்பேச்சுயுத்த9 யில்மரணமுற்றஇவன்தகப்பனாரைப்பற்றிச்சென்றது. இவனால்அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்க முடியவில்லை. மெல்ல ஜமக்காளத்தில் கையூன்றி எழுந்தான். யாரையும் பார்க்காமல் பின்னால் நகர்ந்து ஓட ஆரம்பித்தான். மாமா சொன்னது வெறும் சப்தமாக இவன் காதில் விழுந்தது. இவன் துள்ளித் துள்ளி நொண்டி ஆடுவதுபோல் குதித்து அத்தை இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றான். அவள் எதிரே வந்துகொண்டிருந்தாள். அவளைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் கையில் பானைகளும் தட்டுகளும் கூடைகளுமாக.

வண்டி ஒரு பக்கத்தில் அவிழ்த்துக் கிடந்தது. இவன் அத்தையோடுபோய் ஒட்டிக்கொண்டான். அவள் வர்ணப் பூச்சுகள் நிறைந்த ஒரு பானையை இவனிடம் கொடுத்தாள். இவன் பானையைத் திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்தவாறே நடந்தான்.

இவர்கள் அருகில் வர ஜமக்காளத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவர்கள் எழுந்து நின்றுகொண்டார்கள். பெண்கள் நடக்க ஆண்கள் பின்னால் வர எல்லாரும் முனீஸ்வரன் மரத்தை நோக்கி மெளனமாக நடந்தார்கள். முன்னே செல்லச் செல்ல நடையில் தொய்வு ஏற்பட்டு நிற்பதுபோல் இருந்தது. எப்போதோ கூவும் பறவையின் ஒலியோடு இவர்கள் அடியெடுத்து வைத்தார்கள். மரத்தின் அருகே சென்றதும் திடீரென்று ஒரு பெருங்காற்று கிளம்பி மரத்தை உலுக்கிக் கிளைகளுக்குத் தாவித் தழைகளை உதிர்த்துக்கொண்டு சென்றது.

“ஐயாவே.”

“அப்பனே, முனியாண்டி.”

பட்டை பட்டையாகத் திருநீறு பூசிக்கொண்டு மார்பில் குறுக்காக மாலை போட்டுக்கொண்டு முனீஸ்வரன் சூலத்தின் முன்னே நின்றுகொண்டிருந்த பூசாரி, ‘ஆ’ என்று துள்ளிக் குதித்தான். கைகளைத் தரையில் ஊன்றி ஒரு சுற்றுச் சுற்றி வந்தான். குறுக்குமாலை கையில் சிக்கிக்கொண்டது. கையை உதறிக்கொண்டான். இரண்டடி பின்னே வந்துநின்று விழிகளை மூடாமல் மரத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் பார்வை அப்படியே நிலைத்திருந்தது. எல்லாரும் பானைகளையும் கூடைகளையும் கீழே வைத்துவிட்டு அண்ணாந்து பார்த்தபடியே இருந்தார்கள்.

“முனி வந்துடுச்சு.”

பூசாரி ஒரு மிடுக்குடன் திரும்பி சூலத்தின் கீழே சடேரென்று விழுந்து கைகூப்பித் தொழுதான்.இவன் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று என்று மனதுக்குள்எண்ணிக்கொண்டே இருந்தான். பூசாரி கால்களை நீட்டியபடியே கிடந்தான். இவன் பதினைந்து என்று எண்ணும்போதுஅவன் எழுந்தான். இவன் கொண்டுவந்து வைத்ததைஎடுத்துக்கொண்டு ஓட்டமும் நடையுமாகக் குளக்கரைக் சென்றான்.

ஒரு குடம் தண்ணீர் கொண்டு வந்து சூலத்தில் ஊற்றினான். நீர் சூலத்தில் விழுந்து நாலாபக்கமும் சிதறித் தரையில் வழிந்து வாய்க்காலாய் உருப்பெற்று கால்களை நோக்கி ஓடிவந்தது. இவன்மெல்லத் தன் காலைத் தூக்கி அதில் வைக்கப்போனான். மாமா தலையசைத்துத் தன் பக்கமாக இவனை இழுத்துக்கொண்டார் இவன் பார்வை சூலத்திலிருந்து விலகி எதிர்ப்பக்கம் சென்றது. மாடு மேய்க்கும் சிறுவர்களும் சாணி பொறுக்கும் சிறுமிகளும் மிகுந்த அடக்கத்துடன் வரிசையாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். கருத்த பையன் ஒருவன் எருமை மாட்டின் மீது சவாரி செய்து கொண்டு வந்தான்.

பூசாரி சூலத்திற்கு ஒரு பெரிய மாலையை எடுத்துச் சாத்தினான். சூலத்திலிருந்த மாலை தரையில் புரண்டுகொண்டிருந்தது. தன் உயரத்திற்கு மேலே மாலை இருக்குமென்று இவன் நினைத்துக் கொண்டான். தான் இந்த மாலையைப் போட்டுக்கொண்டால் கூட தரையில் கொஞ்சம் புரளும் என்று சொல்லிக்கொண்டான். பூசாரி தரையில் புரண்ட மாலையை எடுத்துச் செங்கல்மேல் வைத்துவிட்டு, பெரிய முனிக்கு எதிரே உள்ள பனை மரத்தடியில் இருக்கும் சின்ன முனியின் கீழ் ஒரு புதிய செங்கல்லை நட்டு திருநீறும் சந்தனமும் குங்குமமும் பூசினான். அவனுடைய ஒவ்வொரு செயலையும் இவன் விசித்திரமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பூசாரியின் வாய் இடைவிடாது முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தது. அதில் அவ்வளவும் இவனுக்குக் கேட்காவிட்டாலும் சில கணங்களில், “எங்கள் குலம் தழைக்க வந்த முனியே… ஆதி முனியே… ஐயாவே… அப்பனே…” என்ற வார்த்தைகள் சீறிக்கொண்டு வந்தன.

பூசாரி நடக்காமல் ஓடுவதையும் பேசாமல் பொருமுவதையும்இவன் ஆச்சரியத்தோடு கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். இவன் தாழ்ந்த பார்வை தன் கூட்டத்தில் படர்ந்தது. ஒவ்வொரும்கிட்டத்தட்ட தன்னை மறந்த நிலையில் முனியின் பக்தியில்அமிழ்ந்துகொண்டிருப்பது போல இருந்தது.

சூலமும் பூமாலையும் முனி மரமும் குளமும் மனதில் மறைய,இந்த நேரம் வகுப்பில் என்ன நடக்கும் என்கிறநினைப்புஇவனுக்கு வந்தது; மணவாள ஐயங்கார் கணக்குச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருப்பார். வேலுசாமி கணக்குத் தப்பாகப் போடுவான். “ராமு, அவனுக்கு ஒண்ணு கொடுத்து கணக்குச் சொல்லு” என்பார். இவன் மெதுவாகக் குட்டுவான். அவர், “இங்க வா” என்பார். சிரித்துக்கொண்டே அருகில் செல்வான். “குட்டச் சொன்னா தடவியா கொடுக்கற” அவர் பிரம்பு இவன் முதுகில் மெல்ல அடிக்கும். சங்கரன் குதித்துச் சிரிப்பான். “இப்படித்தான் சார் அவனும் குட்டினான்” என்பான். அவனைத் தொடர்ந்து ராஜா, பிச்சைக்குட்டி. சற்றைக்கெல்லாம் கணக்கு வகுப்பு சிரிப்பில் மிதந்து, மறுபடியும் சமநிலைக்கு வரும். மணவாள ஐயங்கார் பிரம்பை மேசையில் தட்டி கணக்கைச் சொல்லுவார்.

“அண்ட சராசரம் காக்கும் ஆதிமுனியே

 வால் முனியே

அப்பனே முனியாண்டி…”

பெரு முழக்கத்தோடு பூசாரி நீண்ட வாழை இலையை எடுத்து விரித்தான். பெரிய இலை; நீளம் மாதிரியே அகலமாகவும் இருந்தது. கிழிசல் ஏதும் இல்லாமல் இருந்தது.

இவன் நினைவு கலைந்து தன் முன்னே நடப்பதைப் பார்க்கலானான். ஒரு பானைச் சோற்றை எடுத்துக் கொட்டி அதைத் தன் கையால் கிளறி விட்டான். ஆட்டுக்கறிக் குழம்பை அதில் கொட்டினான். ஒரு தொடை முழுதாகக் கிடந்தது. ஒரு சட்டியில் ஆட்டு இரத்தம்; அந்தப்பக்கம் பரங்கிக்காய்க் கூட்டு; முருங்கைக்காய்ப்பொரியல்; இந்தப் பக்கம் கோழி; சேவல் கோழி; பெரிய கோழி; தங்கம் அக்காவினுடையது; இவன்தான் பிடித்துக்கொண்டு வந்தான். பிடித்து மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு வந்தபோது கறிக்கொண்டோடியகோழி கறியாகிவிட்டது. ஒரு சின்னக் கலயத்தில், கள்– தென்னங்கள்.

பூசாரி கைகளைப் பின்னுக்குக் கட்டிக்கொண்டு இலையை இடமிட்டான். தலையைக் கொஞ்சம் தாழ்த்திக்கொண்டு ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்தான். ஏதோ குறைவதுபோல் அவனுக்கு இருந்தது. என்னவென்று சட்டென்று நினைவுக்கு வராதவன் போலத் தவித்தான். ஒருமுறை இலையைச் சுற்றி வந்தான். பின்பு  திடீரென்று மாமா பக்கம் திரும்பி, “எங்க சுருட்டு?” என்றான்.

அவன் குரல் ரொம்பவும் மாறி வழக்கம் போலில்லாமல் இருப்பதாக இவனுக்குத் தோன்றியது. என்ன மாறுதல் என்று தெரியவில்லை. ஆனால், மாறி இருப்பதாகத் தோன்றியது.மாமா அத்தையை அந்தக் கூட்டத்தில் தேடினார். அத்தை, “கொடுத்து அனுப்பினே, ஆண்டியைக் கேளுங்க” என்று சொல்லி கொண்டே முன்னே வந்தாள்.

“வரட்டும்” ஓர் அதட்டல் போட்டுக்கொண்டு பூசாரி குனிந்து உடுக்கையை எடுத்துக் கணீரென்ற ஒரு சப்தத்தை உண்டாக்கினான் திடீரென்று உடுக்கையிலிருந்து எழுந்த சப்தத்தில் அனைவரும் இனங்கண்டு கொள்ள முடியாத ஒரு தாக்குதலுக்கு உள்ளானார்கள்.

மாமாவின் கையிலிருந்து நழுவி இரண்டடி முன்னே சென்று, பூசாரியிடம் சுருட்டுக்கட்டைக் கொடுத்தான். இவனை அவன் ரொம்பவும் விசித்திரமாகப் பார்த்தான். கறுத்த வியர்வை வடியும் அவன் முகத்திலிருந்து ஒரு புன்சிரிப்பு வெளிப்பட்டது. இவனிடமிருந்த சுருட்டை வாங்கிக்கொண்டு உடுக்கையை ஒரு குலுக்கு குலுக்கி இவன் காதருகில் ஒரு தட்டுத் தட்டிப் பெரிதாகச் சிரித்தான். அவனுடைய சிரிப்பு இவன் மனதினுள் இடிமாதிரிச் சென்று பாய்ந்தது; அங்கிருந்து சரசரவென்று கால்கள் வழியே கீழே இறங்குவது மாதிரி இருந்தது. கைகளை நெஞ்சில் குறுக்காக வைத்துக் கொண்டு மாமாவுக்குப் பின் மறைந்துகொண்டான்.

வால்முனிக்குச் சுருட்டை வைத்துவிட்டு ஒரு சுருட்டை எடுத்துக் கொண்டு சின்ன முனிக்கு வைக்க கூட்டத்தைப் பிளந்து கொண்டு சென்றான் பூசாரி. சென்ற அதே வேகத்தில் கால்களில் சலங்கையொலிக்க, கையில் உடுக்கை முழங்க, வாயில் முனியின் பெயர் ஒலிக்க, மாலையிலிருந்து பூக்கள் உதிர ஆடிக்கொண்டு வந்தான். இவன் மாமாவின் பின்னே இருந்து பார்த்தான். இவனுக்குத் தன்னை இழந்து கொண்டு வருவது போல் இருந்தது.

பூசாரி முனியின் முன்னே நின்று தனக்குத்தானே ஏதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய பேச்சு எங்கும் பரவி அனைவரையும் பேச்சின்றி இருக்கவைத்தது. ஒவ்வொருவர் பார்வையும் அவன் மீது பாதியாகவும், முனீஸ்வரன்மீது பாதியாகவும் படிந்திருந்தது.

அவன் இருந்தாற்போல இருந்து, “ஹா… ஹா…” என்று ஒருமுறை துள்ளிக்குதித்து, கைகளை வீசி, ஒரு சுற்றுச் சுற்றி உடுக்கையைத் தட்டினான். அவன் கூக்குரலிலும் உடுக்கையின் சப்தத்திலும் சுற்றுப்புறம் விசித்திரமாக மாறியது. புளியமரத்தில் உட்கார்ந்திருந்த காகங்கள் ஒன்றாக எழுந்து கத்திக்கொண்டு சென்றன. பின்னால் நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த பிள்ளைகள் தங்களை அறியாமலேயே பின்னுக்கு நகர்ந்துகொண்டனர். ஆண்களை விட்டுக் கொஞ்சம் தள்ளி நின்றுகொண்டிருந்த பெண்கள் ஒருவிதமான பயத்துடன் ஆண்கள் பக்கம் சேர்ந்துகொண்டார்கள். இவன் மாமாவின் கையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். அவர் குனிந்து இவனைப் பார்த்துச் சிரித்தார். இவன் அந்தப் பக்கமாக முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான். மனதில் பொங்கிக்கொண்டிருந்த மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் கலவரத்தில் மங்கிக்கொண்டு வருவதுபோல இருந்தது. கண்களை மூடிக்கொண்டான். ஆனாலும், பூசாரி மாலைகள் குலுங்க ஆடுவதும், உடுக்கைச் சப்தத்தை அலை அலையாகப் பெருக்குவதும் இன்னும் சமீபத்தில் கேட்பதுபோல இருந்தது. இந்தச் சூழலே விசித்திரமான கலவையாக மாறிக்கொண்டு வருவது போலிருந்தது. மெல்லத் தலையை உயர்த்திப் பாதிக் கண்களைத் திறந்து மாமாவைப் பார்த்தான், கண்களை மூடிக்கொண்டு கரம் கூப்பியபடி இருந்தார். இவன் பார்வை மாமா மேலிருந்து இறங்கி ஒவ்வொருவர் மேலும் படர்ந்தது. தன்னைத்தவிர மற்றவர்கள் அனைவரும் முனியில் தோய்ந்து கொண்டு வருவதுபோல் இவனுக்குப் பட்டது.

ஓரடி முன்னே வந்து கண்களை நன்றாகத் திறந்து பார்த்தான். பூசாரி முன்னே வந்து விழுந்த குறுக்கு மாலையைப் பின்னுக்குத் தள்ளிக்கொண்டு,

“முனியே, வால் முனியே

ஆதி முனியே எங்க அப்பனே

ஐயாவே எங்கள் குல நாயகரே

எலந்த மரம் விட்டு இறங்கி வர வேணும்

பனைமரம் விட்டுப் பாய்ந்து வரவேணும்

இலுப்பை மரம் விட்டு இங்க வரவேணும்

இப்ப வரவேணும் சாமி… இப்ப

வரவேணும் இங்க வரவேணும் சாமி இங்க வரவேணும்

காத்திருக்கும் பிள்ளைகளைக் காக்க

வரவேணும்…”

அவன்“ஹ…ஹ…” என்று அலற, உடுக்கை, ‘பீம் பீம்’ என்று முழங்கியது. பூமியிலிருந்து எழும்பிக் குதித்து தலையை வேகமாக அசைத்தான். ஒரே ஓட்டமாக சின்ன முனி வரையில் ஓடினான். பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு பிதுங்கிய விழிகள் வெளியே வருவதுபோல் தோன்ற, “என்ன இடக்கு… வழியை மறிக்குதா, ஐயா” என்று உடுக்கையை’பீம் பீம்’ என்று அடித்தான். இடியாகப் பெருகி ஒலி எங்கும் நிறைந்து திடீரென்று நின்றது. அவன் உடுக்கையைக்கையில் பிடித்துக்கொண்டு ஒரு நிமிஷம் தெற்கு முனையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கண்கள் ஏறி இறங்கின. பின்னுக்கு நகர்ந்தவன், திடீரென்று முன்னே பாய்ந்து முனீஸ்வரன் எலுமிச்சைப் பழத்தை எடுத்துத் தலையைச் சுற்றி, “துரையை துஷ்டன் மறிக்கிறானா?” என்று வீசியெறிந்தான். கற்பூரம் கொளுத்திக் காட்டினான்; ஜ்வாலை காற்றில் மடிந்து, உயர்ந்தது.

அவனே முனீஸ்வரன் மாதிரி இவனுக்குத் தோன்றியது. அத்தை முன்னிரவில் கதைகளில் சொன்ன முனி போலவே முடி கலைந்து பறக்க, கால் தரையில் பாவாமல் சலங்கை ஒலிக்கத் தாவிக்கொண்டிருந்தான். அவன் கை நீளுகையில் தன்னை பிடித்து இழுத்து அணைத்துக்கொள்ளுவான் போல் இவனுக்குக் தோன்றியது. மெதுவா ஒவ்வோர் அடியாகப் பின்னுக்கு எடுத்து வைத்து நகர்ந்தான். பின்னுக்குச் செல்லச் செல்ல உடுக்கையின் சப்தமும் பூசாரியின் வேண்டுதலும் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருந்தன. சப்தம் கனத்துச் செவியில் இறங்கி மனதில் பாய்ந்து தடுமாற வைப்பதுபோல இருந்தது. இவன் கால்கள் இன்னும் இன்னுமென்று பின்னுக்குச் சென்றன. தனக்கு மட்டுமே கேட்பது மாதிரி உடுக்கை ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

இவன் திரும்பி குளத்துப் பக்கம் சென்றான். வடசேரித் துறையில் இரு பெண்கள் துணி இல்லாமல் குளிப்பது தெளிவில்லாமல் தெரிந்தது. குளத்தில் இவன் இறங்கினான். ஒரு கெண்டை மீன் துள்ளித் தாவியது. அதன் சப்தத்தில் நீர்க்கோழி வேகமாக மூழ்கியது. இவன் கொஞ்சம் நகர்ந்தான். பூத்த செவ்வல்லி கூம்பிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு கையால் தண்ணீரைத் தள்ளிப் பூவை இழுத்துச் சொடுக்கிப் பிடுங்கினான். செவ்வல்லி நீண்ட தண்டுடன் வந்தது. அதைத் தோளில் மாலையாகப் போட்டுக்கொண்டு திரும்பியபோது தூரத்தில் ரயில் ஓசை கேட்டது. இன்னும் சற்றைக்கெல்லாம் ரயில் தெரியும் என்று நினைத்துக்கொண்டு கரைக்கு வந்தான். இவன், பார்வை வளைந்து செல்லும் தண்டவாளத்தின்மீது பதிந்தது. இவ் பார்த்துக்கொண்டேஇருக்கையில் கறுப்பாக ரயில் எஞ்சின்மட்டும் புகையை விட்டுக்கொண்டே சென்றது. இவனுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. பையில் கையை விட்டான். சுருட்டு ஒன்று தட்டுப்பட்டது. உடனே முனியின் நினைவு படர்ந்தது. முன் நடந்தான்.

“வாரும், சீக்கிரமாக வாரும். ஐயாவே வாரும்… ஹும்” ஆடிய பூசாரியின் கால்கள் நின்றன. தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டு விழிகள் குத்திட இவனைப் பார்த்தார். இவன் அவன்பார்வையில் பட அஞ்சியவன் மாதிரி தலையைத் தாழ்த்தி அத்தையைப் பார்த்தான். அவள் ஆடிக்கொண்டிருந்தாள். கடை வாயிலில் எச்சில் ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. அவள்கூட அஞ்சலை தலை விரிகோலமாக உருண்டுகொண்டிருந்தாள். அவள் உருண்டு உருண்டு இவன் காலடிக்கு வந்தாள். கை இவன் காலைத் தீண்டுவது போல் இருந்தது. இவன் திடுக்கிட்டுப்போனான்.

“ஆறு தாண்டி அதிராம்பட்டினம் தாண்டி

காடு தாண்டி காவேரிப்பட்டினம் தாண்டி

கூந்தப்பனை விட்டு

கொடிக்கால் தாண்டி

ஆறு கடந்து, ஆகாசக் குதிரையில்

வேட்டை நாய் தொடர

சேவகர்கள் தொடர்ந்து வர

சலங்கையொலிக்க ஜாதிமுத்து மணக்க

விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் ஒண்ணாய்

வீராதி வீரா; ராஜாதி ராஜ”

அவன் இவனை நோக்கி நடந்தவாறு உடுக்கையின் கயிற்றை இறுகப் பற்றித் துரித கதியில் உடுக்கையை அடித்தான். இவன் இனந்தெரியாத கலவரத்தோடு அத்தையையும் பூசாரியையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான். அவர்கள் ஆடிக்கொண்டிருந்தார்கள். திடீரென்று இவன் பார்வை மாமாவைத் தேடியது. தன் கால்கள் தரையில் பாவாமல் மேலே போவதுபோலத் தோன்றியது. யாரோ ஒருவர், “மாமனுக்கு ஆகாதே” என்று அவசரமாக இவன் கழுத்தி லிருந்த அல்லிக் கொடியை எடுத்தெறிந்தார்கள். கால்களை ஓங்கித் தரையில் உதைத்தான். தன்னைச் சுற்றி உள்ள அனைத்தும் கவிந்து வரும் இருளில் மெல்ல அமிழ்வதுபோல இருந்தது. எதையும் தீர்மானிக்க இயலவில்லை. சூழ்ந்துவரும் இருளிலும் வானிலிருந்து நேராகக் கீழே இறங்கும் ஒரு பழுப்புநிறக் கழுகின் நிழல் தன்மேல் படர்வது போல் இருந்தது. இவன் உடல் நடுங்கியது. ஒரு துள்ளலுடன், “மாமா” என்றான். இவன் குரலொலியை மிஞ்சிக்கொண்டு உடுக்கையின் சப்தம் எங்கும் பரவியது.

இவன் நடுங்கிக்கொண்டே கீழே சாய்ந்தான். நீண்ட இவன் கரம் முனீஸ்வரன் சூலத்தைப் பற்றியது. 

நன்றி: நற்றிணை

*** 

புனைவு என்னும் புதிர்

சா. கந்தசாமி சிறுகதை – நிழல் 

 

கலை இலக்கிய தளமும் அரசியல் தளமும் வெவ்வேறானவை மட்டுமல்ல, அடிப்படை இயல்பிலேயேகூட எதிரெதிரானவை. முன்னது தனிமனிதனுடன் ஒற்றைக்கொற்றையாய் உரையாடுவது. பின்னது ஒட்டுமொத்த மக்கள் திரளுடன் பேசுவது. முதலாவது, கட்டற்ற சிந்தனைக்கு வாசகனை ஆளாக்கி சுயமாக முடிவெடுக்க வழிகோலுவது. இரண்டாவது லட்சியக் கனவுகளில் மயக்கி மக்கள் கூட்டத்தை வென்றெடுத்து குறிப்பிட்ட இலக்கு நோக்கி திரளச் செய்வது.

இரண்டுமே மனித சமுதாயத்திற்கு இன்றியமையாதவை. கலை இலக்கியம், சிந்திக்கத் தூண்டுவதன்மூலம் மன உலகை பக்குவப்பட வைக்கிறது. அரசியல், மனித வாழ்வு நிஜ உலகில் முன்னேற தவிர்க்கமுடியாத பங்குவகிக்கிறது.

மனிதக் கூட்டத்தில் கலை இலக்கியம் மன எழுச்சியை உண்டாக்கி அனைத்தையும் ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும் முதிர்ச்சியைக் கொடுத்து அமைதியை நோக்கி திருப்புகிறது. அரசியல், தற்சார்ந்த முடிவுகளே சிறந்தவை என எப்போதும் அதிகாரத்துடன் ஆவேசமாக நிறுவிக்கொண்டே இருக்கிறது.

கலை இலக்கியம், அரசியல் இரண்டுமே அநீதி கண்டு கொதிக்கும் தன்மையுள்ளவைதாம் எனினும் வெளிப்பாடுகளும் விளைவுகளும் முற்றிலும் வெவ்வேறானவை. காரணம் முன்னரே சொன்னதைப்போல இரண்டும் பாதிப்பது வெவ்வேறு உலகங்களை. முன்னது தனிமனிதனையும் பின்னது ஜனத்திரளையும்.

கலை இலக்கியம் ஒருபோதும் கலவரத்தை உண்டாக்குவதில்லை. அரசியல், கலை இலக்கியத்தையும் கபளீகரம் செய்து தன் இலக்கை அடைய எதையும் செய்யவல்லதாக இருக்கிறது. அரசியலை ஒப்பிட்டால் கலை இலக்கியத்தின் வசீகரம் உறைபோடக் காணாது. அரசியல் பெருந்திரளைக் கூட்டுவதால், கை தவறினால் உடைகிறக் கண்ணாடிப் பாத்திரத்தைப்போல கவனமாகக் கையாளப்பட வேண்டியதாக இருக்கிறது.

கலை இலக்கியம் உருவாவது சின்னப் பொறியிலிருந்து என்றால் அரசியல் ஆவேசம் பெருவெடிப்பாய் ஆவதற்கு சின்ன பொறியே போதுமானதாக இருக்கிறது.

ஆவேசம், மனித கூட்டத்தில் எதனால் எப்படி மெல்ல மெல்ல கனன்று கடும் தழலாகிச் சூறாவளிபோலச் சுழற்றி அடிக்கிறது என்பதை சும்மா ஏதோ ஒரு கதையைச் சொல்வதைப்போலச் சொல்லிச் செல்வதுதான் சா. கந்தசாமியின் நிழல் சிறுகதை.

இதில், கதை என்று பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. சுவாரசியமான பல நிகழ்வுகளை ஜோடித்துக் கதையாக்குவதில் நாட்டமற்றவர் சா. கந்தசாமி. கதையாகச் சொல்வதிலேயேகூட இவருக்கு ஈடுபாடு இருக்கிறதா என்கிற ஐயத்தை உண்டாக்கக்கூடியது அவரது நடை. மேலோட்டமான பார்வைக்கு, வந்தான் போனான் நின்றான் உட்கார்ந்தான் என என்ன இது என்று ஆரம்ப வாசகனுக்குச் சட்டென சலிப்பேற்படுத்திவிடக்கூடிய சொல்முறை.

கதைக்கு உள்ளேயோ, இதைத்தான் சொல்ல வருகிறார் என்பதற்கான எந்தத் தடயமும் துலாம்பரமாய் இருக்காது. ஆர்வத்துடன் படிக்கவைக்க அலங்கார சொல்லாடல்கள் அடிக்கோடிட்டுக்கொள்ள ஏற்றார்போல் அசாதாரன எண்ண தெறிப்புகள் என்று எதுவுமே இருக்காது. இருந்தும் கொஞ்சம் இலக்கியப் பயிற்சியுள்ள வாசகன், தடங்கலின்றி படித்துவிடமுடியும். உணர்ச்சிகரமான இடங்களே இல்லையா என்கிற கேள்விக்கு, இருக்கின்றன ஆனால் அவை உணர்ச்சியைத் தூண்டும்விதமாக எழுதப்படவில்லை என்பதே பதில்.

ஏன் இப்படி எழுதவேண்டும்.

முன்னர் சொன்னதைப்போல, எதையும் எவரையும் தூண்டிவிடுவதல்ல; புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதே காரணம்.

மேடைமேல் நின்றுகொண்டு வாசகனுக்கு அறிவுரைக்க வரவில்லை. அவன் கூடவே நடந்தபடி அமைதியாய் நடைபயில்கிறார். இதைப் பார் அதைப் பார் என்றுகூடச் சொல்வதில்லை. அமைதியாய் கூட அழைத்துப் போவதே அவர் காரியம். பார்த்துக்கொள்வது கூட வருபவன் விருப்பம்.

கதை தொடங்கும்போது பாத்திரம் ஆண் என்று தெரிகிறதேத் தவிர ஆளா, இளைஞனா, என்ன வயது என்பதுகூடத் தெரிவதில்லை. கதை ஒரு பக்கத்தைத் தாண்டிய பிறகே, ‘சிறு பாதங்கள்’ என்கிற குறிப்பின் மூலம் சிறுவன் என்று புலப்படுகிறது. இதுவரை கலங்கலாக இருந்த அனைத்தும் துலக்கம்பெறுகின்றன. தெளிவடையும்போது, இதுகாறும் வந்த விவரணைகள் பெரிதாகி கூர்மையான வாசகனைக் கொஞ்சம் பிரமிக்க வைக்கின்றன. இவ்வளவு சிறிய பையன் இவ்வளவையும் ஒற்றைக்கொருவனாய் கொண்டுசெல்கிறானா என்கிற வியப்பு உருவாகிறது. ஆனால், கதையை இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டு வந்தது, வாசகனிடம் பிரமிப்பை உண்டாக்குவதற்காக மட்டுமே சொன்னதும் இல்லை. அந்தப் பையனின் தன்னம்பிக்கையும் தன்முணைப்பும் உறுதியும் எப்படியானவை என்பதற்காகவே சொல்லப்பட்டது. சரி பையனின் இந்த குணாதிசயங்களெல்லாம் எதற்காகச் சொல்லப்படவேண்டும் புதிருக்கான விடை, இதை கவனமாகக் கதையின் இறுதியுடன் கொண்டுபோய் கோர்த்துக்கொள்வதில் இருக்கிறது.

கலைப்படங்கள் நத்தையடித்து மெதுவாக நகர்வதால் வேண்டுமென்றே நம் பொறுமையைச் சோதிக்கவே எடுக்கப்பட்டவை போன்ற தோற்றத்தைக் கொடுக்கின்றன. ஆனால் அவற்றுக்குள் பொதிந்திருக்கும் அர்த்தபூர்வமான நுணுக்கங்கள் ஏராளம். கலாபூர்வமான கதைகளும் அப்படித்தான்.

சின்னப்பையன் அவ்வளவு சுமைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு வருகிறான் என்பதை மட்டுமின்றி அவன் நடந்துவருகையில் என்னவெல்லாம் அவன் பார்வையில் படுமோ அவ்வளவையும் சிறுவனின் பார்வையில் எழுதுவது திறமை. ஆனால், திறமையைக் காட்டமட்டுமேவும் இவை எழுதப்படவில்லை. தனிமை, அந்தத் தனிமையிலும் கலங்காத தைரியம், இடையில் கை வலித்தாலும் தனியாக இவற்றைத் தூக்கிக்கொண்டு வராமல் மாமா சொன்னதைப்போல வண்டியில் அனுப்பிவிட்டு கைவீசிக்கொண்டு வந்திருக்கலாமோ என்று கணநேரம் தோன்றினாலும் விடாப்பிடியாக, அந்த நீண்ட நெடிய தூரத்தையும் நடந்து கடக்கும் வைராக்கியம் என்று அவனது ஆளுமை எப்படியானது என்பதைக் காட்டவே சொல்லப்படுகின்றன. அவ்வளவு வலுவான ஆளுமை கொண்டவன், இடையில் சுடுகாடு வருகையில் இயல்பாக சிறுவனாகி முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்கிறான். வழியில் எவர் உதவ முன்வந்தாலும் ஏற்காமல் மறுக்கும் திடம் கொண்டவனின் உறுதிநிலை இறுதியில் என்ன ஆகிறது எங்கே போகிறது எப்படி ஏன் என்பதை ஆராய்வதே கதை. ஆனால் அதை ஆராய்ச்சி ஆவணமாகக் கொடுக்காமல் கதையாகச் சொல்லிச் செல்வதாலேயே கலையாகி இருக்கிறது.

அவன், தூக்கமுடியாமல் தூக்கிவரும் இலைக்கட்டு இளநி எல்லாம் முனீஸ்வரன் பூசைக்காக. பாதிக் கதை இவன் வருகையைப் பற்றியதென்றால் மீதிக்கதை முனீஸ்வரனுக்குப் படையல் போடுவதைப் பற்றியும் உடுக்கடிக்கும் பூசாரிக்கு ஆவேசம் வருவதைப்பற்றியதும். உறவுப் பெரியவர்கள் அனைவரும் அவனைப் பொடிப்பயலாகப் பார்க்க அதை அவன் மனதிற்குள் திரஸ்கரித்துத் தன்னைப் பெரியவனாகவே எண்ணிக்கொள்வதில் மகிழ்கிறான். ஆனாலும் அவன் சிறுவன்தான் என்பது வழியில் தென்பட்ட சுடுகாட்டைப்போலவே பூசாரியின் ஆவேசத்தின்போது பயப்படுவதிலும் வெளிப்படுகிறது.

பூசாரியின் படையலுக்கான காரியங்கள் சாதாரண சம்பவங்களாக,  சிறுவன் ராமுவின் ஆர்வத்தைத் தூண்டும்விதமாக இருப்பது, அவனது தோள் கோணத்திலிருந்து விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. பூசாரியின் ஆட்டம் கொஞ்சங்கொஞ்சமாக வேகமெடுத்து உக்கிரமாகிறது. அந்த ஆவேசம் முதலில் ஆக்கிரகிப்பது, பலகீனமான வீட்டுப் பெண்களை. அவர்கள் ஆவேசம் வந்து ஆடத் தொடங்குகிறார்கள். இவற்றை வெறும் வேடிக்கையாகப் பார்க்க ஆரம்பிக்கும் சிறுவன் ராமு மெல்ல மெல்ல தானும் அந்த ஆவேச மாயவலைக்குள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழுக்கப்படுகிறான்.

பூசாரியின் இடத்தில் மத அரசியல் தலைவர்களையும் சிறுவன் ராமுவில் தொண்டர்களையும் தன்னையும் பொருத்திப் பார்த்துக்கொள்வது வாசகனின் வேலை. தன் வேலை, வாழ்வின் ஓவியம் தீட்டப்பட்ட கேன்வாஸை, வாசகன் கண்முன் விரித்துப்போடுவிட்டு ஒதுங்கி நின்று அவனோடு சேர்ந்து வேடிக்கை பார்ப்பதுதான் என்றுகூடச் சொல்லாமல் கதை சொல்லிச் செல்கிறார் சா. கந்தசாமி. 

நன்றி: அரும்பு செப்டம்பர் 2018