March 27, 2017
90களில் எனது நண்பர், தமிழ் வாராந்திரப் பத்திரிகையொன்றில் வேலை பார்த்துவந்தார். 

பத்திரிகை முதலாளி ஒருமுறை அவரிடம் கூறினார். ஏம்பா நம்ம பத்திரிகைல இலக்கியவாதிகள் கதை கட்டுரையெல்லாம் வருமே. இந்த திருவனந்தபுரத்துல பாத்திர கடை வெச்சிருக்காரே அவர் கதையெல்லாம் கூட வந்திருக்கே 
ஆமாங்க. ஆ மாதவன் 
ஆ அது மாதிரி எழுத்தாளர்கள் கிட்டையெல்லாம் கேட்டு வாங்கிப் போடலாமே 
சரிங்க 
இதன் தொடர்ச்சியாக அந்த வெகுஜனப் பத்திரிகையில் இலக்கிய எழுத்தாளர்ளிடம் கதை கட்டுரைகள் கேட்டு வாங்கிப் போடப்பட்டன. 
அந்த வரிசையில் அசோகமித்திரனிடமும் ஒரு கட்டுரை கேட்டு வாங்கிப் போட்டிருந்தார். 
சில வாரங்கள் கழித்து, வெளியான  படைப்புகளுக்கான வெகுமதி இன்னின்னாருக்கு இவ்வளவு என்று எழுதி எடுத்துக்கொண்டு முதலாளியிடம் சென்றார். 
என்ன இவருக்குப் போய் 500 ரூபா போட்டிருக்கே 
அதிகமாகப் போட்டுவிட்டோம் திட்டு விழப் போகிறது என எண்ணியபடி நின்றிருந்தவரிடம் முதலாளி சொன்னார். 
இவுரு சீனியர் எழுத்தாளரில்லே. 
ஆமா சார். 
நம்ம பத்திரிகைலையே இவர் கதையெல்லாம் கூட ஏற்கெனவே வந்திருக்கே. 
ஆமாங்க பாவை இருந்தப்ப வந்திருக்கு. 
அப்பறமேன் இவருக்குப் போய் 500 ரூபா போட்டிருக்கே என்று தம் கையாலேயே இன்னொரு அதை 1000 என்று மாற்றினார். 
அந்தப் பத்திரிகை திராவிட முன்னேற்றக் கழக குடும்பத்தைச் சேர்ந்த குங்குமம். 
அதில் வேலை பார்த்த நண்பர் கவிஞர் சுகுமாரன். 
அந்த முதலாளி, ஜெயமோகனால், போலித்தனமான காரியார்த்த கோபத்தில் ’திராவிட இழிமகன்கள்’ என்று பொதுவாகக் குறிப்பிடப்படும் பலகோடிப் பேர்களில் ஒருவரான மறைந்த முரசொலி மாறன்.